Terugkijkend naar de afgelopen paar jaar, vanaf het moment dat ik begon met mijn transitie, is er aardig wat gebeurd in mijn leventje. En zowieso had ik nooit verwacht dát er zoveel zou gebeuren en in me om zou gaan, vanaf dag één dat ik mijn eerste hormoonpil in m'n giechel stopte...
Veel leuke dingen, maar ook aardig wat narigheid doordat ik tijdens deze periode nogal wat ellende te verwerken had m.b.t. allerlei situatie's uit m'n verleden, die ik nooit 'n plaats had weten te geven. Dit alles ging niet echt samen met de invloed die m'n transitie op mijn mentale stabiliteit uitoefende, mét daaruit voortkomende zekere consequentie's, vooral op het sociale vlak. Gelukkig ligt die donkere periode inmiddels ver achter me en kan zonder meer zeggen dat ik nu als transgender een gelukkig bestaan mag leiden, zonder me nog langer te hoeven verantwoorden naar diegenen die toendertijd te lijden hebben gehad van m'n donkere buien en zieleroerselen.
Mijn fysiek heeft inmiddels zekere veranderingen ondergaan, die aardig wat positieve invloeden hebben laten gelden op mijn levensgeluk. Het leven wat ik zo graag voor ogen had is inmiddels werkelijkheid geworden, waarbij onder andere een nieuwe leefomgeving en een relatie met mijn huidige vriendin. Samen met haar woon ik nu in Nijmegen; een stad die erg tolerant is t.o.v. transgenders, integenstelling tot mijn vorige verblijfplaats.
Zelfs in een rockcafé benaderen de mensen me hartelijk en sociaal, en krijg geregeld complimentjes over m'n uiterlijk en voorkomen. Soms moet ik mezelf echt even knijpen...
Ook daar waar het mijn relatie betreft kan ik me niets beter wensen: ik heb inmiddels een erg lieve vriendin die ik voor geen goud kwijt zou willen. We hebben een zgn "vrije relatie", wat inhoudt dat, gezien onze biseksualiteit, we elkaar van tijd tot tijd ook een pleziertje met een man gunnen iets wat onze relatie alleen maar versterkt en qua intimiteit, warmte en genegenheid komen we bij elkaar zeker niets tekort.
Mijn relatie met een vrouw is uiteindelijk een weloverwogen keuze geweest: Mannen hebben doorgaans een volslagen gebrek aan enig gevoel voor intimiteit en genegenheid, vooral wanneer ze de drempel van de slaapkamer hebben gepasseert. Als transgender zijnde die erg veel waarde hecht aan de voorgenoemde intimiteit, warmte en genegenheid ben ik er inmiddels wel achter dat nagenoeg alleen vrouwen dergelijke behoeftes weten te beantwoorden, mannen daarentegen hebben hier nu eenmaal nauwelijks enig benul van.
Dat neemt niet weg dat we de seksuele kwaliteiten van mannen niet weten te waarderen, hihi! Maar wanneer we wat dat betreft iemand voor een bepaald moment toelaten in ons leven, dan maken we de desbetreffende persoon wel eerst duidelijk dat hij er is voor het plezier voor ons beiden, waarbij we hierbij een zeer duidelijke grens stellen: een pleziertje met een van ons beiden appart is er beslist niet bij... Op die manier voorkomen we jaloezie en onenigheid, plus dat gezien we dit SAMEN doen onze relatie alleen maar hechter en beter maakt.
Anderen hebben dan misschien zo hun bedenkingen voor wat onze manier van leven betreft. Lekker boeien; voor ons werkt het prima..!
Tags:
Stuur dit item door naar jouw vrienden
Je moet lid zijn van Liefdesnest om reacties te kunnen toevoegen!
Lid worden van dit sociale netwerk